Sport na uczelniach wyższych – czy jest potrzebny?

Magia uprawiania sportu na Uniwersytecie głównie polega na tym, że wreszcie można wybrać dokładnie to co chcesz wykonać. Nikt nie zmusi cię do kąpieli, gdy boisz się wody, można zapomnieć o wszystkich grach typu dwa ognie, których tak bardzo nie znosiłeś i porzucić obawy o uszkodzone więzadła podczas robienia salta. Sport na studiach odbywa się nieco inaczej. Największą zaletą obecności sportu podczas studiów jest to, że młodzi ludzie mają styczność z aktywnością fizyczną. Dzięki temu istnieje szansa, że studenci nie skończą za kilka lat z otyłością, ale wykorzystają wiedzę i umiejętności zdobyte na studiach i będą kontynuować swoją przygodę ze sportem również w pełni dorosłym życiu. Jak wiadomo obecne stulecie stanowi ogromne wyzwanie w kwestii edukacji nad zdrowym trybem życia. Niestety wysokorozwinięte społeczeństwa nie radzą sobie z plagą otyłych ludzi. Jeśli szkoły oraz uczelnie postawiły by większy nacisk właśnie na edukowanie swoich studentów z zakresu odpowiedniej diety oraz zaszczepiły chęć do sportu – problem z otyłością nie byłby tak powszechny jak teraz.

Eksperci przekonują – sport musi pozostać na uniwersytetach!

Większość uniwersytetów w Unii Europejskiej wymaga minimum dwóch semestrów obowiązkowych zajęć sportowych, bądź uczestnictwa w zajęciach na siłowni, co jest oceniane na końcu przez trenerów na zaliczenie, bądź ocenę (zwykle nie są zbyt wysokie). Taki system działa niemalże wszędzie. Wszędzie tam, gdzie można spotkać obowiązkowe ćwiczenia w dowolnym momencie podczas studiów jak w Wielkiej Brytanii zazwyczaj wymaga to ukończenia przez studenta w pierwszym rok studiów. Można uczestniczyć w sportach przez siebie wybieranych. Istnieje również inny system na uczelniach, który to wymaga czterech semestrów obowiązkowego wychowania fizycznego. W większości przypadków kredyty można uzyskać w letnim okresie (piesze wycieczki, jazda na rowerze) i zimą (narciarstwo). W niektórych uniwersytetach wymagania zależą od wydziałów. Opcjonalne ćwiczenie jest zwykle na uniwersytetach zawodowych oraz o węższej tematyce, takie jak szkoły sztuki lub o technicznym charakterze. Zajęcia sportowe znajdują się przede wszystkim według zainteresowania. Jednak osoby zajmujące się problemem otyłości wśród młodzieży oraz studentów apelują o stworzenie obowiązkowych zajęć również z teorii żywienia oraz procesu odchudzania. Sprawdź też otyłość u dzieci i młodzieży.

Do tego można zakupić sprzęt sportowy dla dzieci.

Jakie zajęcia sportowe oferują polskie uczelnie?

Wybór zajęć sportowych jest naprawdę zróżnicowana na uniwersytetach. Oczywiście studenci mają do wyboru całą gamę – są zbiorowe sporty takie jak siatkówka, piłka nożna, unihokej, na lodzie lub koszykówki. Nie zabraknie oczywiście indywidualnych sportów, takich jak pływanie, lekkoatletyka i gimnastyka. Raczej panie może być zainteresowany w szeroką gamę różnych typów, aerobiku, tańca i jogi. Dla bardziej ryzykowny, odkryty działalności ściana do wspinaczki lub wioślarstwo są znakomite. Dla osób bardziej zaawansowanych tenis, nawet dla entuzjastów sztuk walki coś się znajdzie, a niektóre uczelnie oferują również takie „przysmaki” jako golf. Jeśli student ma zdrowotne zwolnienie z wychowania fizycznego (lub nie możesz wykonywać pewnych działań, takich jak skoki), w jego przypadku z pewnością może być ten problem rozwiązany indywidualnie. Często takie osoby mają zajęcia z teorii zdrowego trybu życia. Jak wielu ekspertów uważa takie zajęcia z dietetyki oraz poznania ludzkiego ciała byłyby idealne dla każdego.

Trzeci wariant sportu na Uniwersytecie studiuje się bezpośrednio na Akademii wychowania fizycznego. Każdy większy uniwersytet ma nawet Wydziału lub Instytutu. Studenci tych kierunków nie koniecznie muszą znaleźć zastosowanie tylko jako nauczyciele w szkole czy na siłowni. Możliwości zatrudnienia w przyszłości jest wiele: od trenerów personalnych lub hobby, w strefie obrony narodowej do zarządzania w dziedzinie sportu. Ostatni ale nie najmniej, wymienione są różne kluby sportowe na uniwersytetach. Zwykle mają stosunkowo wysoki prestiż i umożliwić ich członków do udziału w zawodach. Mecze towarzyskie pomiędzy zespołami Uniwersytetu są również popularne. Raz w roku, odbywają się międzyuczelniane akademickie gry.

Co to Proces Boloński

W Polsce, podobnie jak w innych krajach uczestniczących w programie „Uczenie się przez całe życie”, w latach 2007-2013 działał Zespół Ekspertów Bolońskich. Rolą Ekspertów było promowanie założeń Procesu oraz pomoc uczelniom we wdrażaniu jego narzędzi. Ekspertów Bolońskich powoływał Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Pracę Zespołu Ekspertów Bolońskich koordynowała Fundacja Rozwoju Systemu Edukacji – Narodowa Agencja Programu „Uczenie się przez całe życie”, odpowiedzialna za realizację programu w Polsce.

Promocja założeń Procesu Bolońskiego oraz Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego jest jednym z zadań, jakie Komisja Europejska oraz upoważnione przez nią instytucje będą realizować w ramach programu Erasmus+. W poszczególnych państwach członkowskich UE promocja EOSW należy do kompetencji resortu właściwego dla szkolnictwa wyższego.

Proces Boloński zapoczątkowany został podpisaniem w 1999 roku dokumentu zwanego Deklaracją Bolońską, którego istotą są zmiany w systemach szkolnictwa wyższego w Europie. Celem tych zmian było utworzenie Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego – EOSW (ang. European Higher Education Area), czyli obszaru, w którym istniałby szeroki dostęp do wysokiej jakości kształcenia na poziomie wyższym, a także zapewnione byłyby odpowiednie warunki do mobilności studentów, absolwentów i pracowników uczelni.

Od 1999 roku do dzisiaj liczba sygnatariuszy Deklaracji Bolońskiej wzrosła z 29 do 47 krajów i obejmuje także kraje pozaeuropejskie. Oznacza to, że do marca 2010 r., kiedy oficjalnie ogłoszono utworzenie EOSW, aż 47 krajów rozpoczęło wdrażanie wspólnie uzgodnionych reform, a także wypracowało zasady wzajemnej współpracy dające ich obywatelom możliwość zdobywania wysokiej jakości wykształcenia w kraju oraz rozwoju osobistego poza granicami własnej ojczyzny.

Postęp we wdrażaniu narzędzi Procesu Bolońskiego jest regularnie monitorowany i podsumowywany na konferencjach ministrów ds. szkolnictwa wyższego, którzy spotykają się co dwa lata, by omówić dotychczasowe osiągnięcia i trudności oraz na ich podstawie wytyczyć dalsze priorytety. Po każdej konferencji ministrowie wspólnie wydają komunikat określający szczegółowe cele działań na następne lata. Kolejne komunikaty to: komunikat z Pragi (2001), komunikat z Berlina (2003), komunikat z Bergen (2005), komunikat z Londynu (2007), komunikat z Leuven/Louvain-la-Neuve (2009), komunikat z Budapesztu/Wiednia (2010), komunikat z Bukaresztu (2012).

Więcej informacji na temat Procesu Bolońskiego znajduje się na stronie prowadzonej przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.